Sınıf meydanda

Hazırlayanlar: Melisa AY - Umut Can FIRTINA - Atahan UĞUR

Kapitalizmin merkez üssü Avrupa’da “refah devleti” makyajı akarken artan eşitsizliğe karşı öfkenin en net fotoğrafını görmek mümkün. 1980’lerden bu yana adaletsizliği derinleştiren neoliberalizm çökerken kıta genelinde aşırı sağın yükselişi ve giderek “normalleşmesi” bir siyasi sapma değil, sermayenin bizzat bilinçli bir tercihi haline geldi.

Artan sınıf öfkesini göçmen düşmanlığına ve kimlik siyasetine kanalize ederken solun düşmanlaştırılması, çöküşteki neoliberal düzeni faşizan yöntemlerle ayakta tutmanın en kullanışlı yolu haline geldi. Ancak, düşmanın ortak olduğu bu tarihsel eşikte sokaklarda aynı isyan yankılanırken çözüm de evrenselleşiyor.

∗∗∗

• FRANSA

Fransa, neoliberal saldırılara karşı direnişin en canlı örneklerinden biri. Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron iktidarı, devasa bütçe açıklarını kapatmak ve sermaye gruplarına kaynak aktarmanın faturasını neoliberal dayatmalarla emekçilere ve çocuklarına kesiyor. Yaklaşık bir aydır protestolarını sürdüren lise öğrencileri, bugün hayat pahalılığına karşı düzenlenecek gösterilerde işçi sendikaları, Sarı Yelekliler, çiftçiler ve diğer toplumsal kesimlerle bir araya gelmeye hazırlanıyor. Ortak düşmana karşı öğrencilerin mücadelesi işçi sınıfının örgütlü gücüyle birleşiyor. Neoliberalizmin bu yapısal krizi genç kuşağı geleceksizlik sarmalına iterken iktidarın bu meşru taleplere çözümü ise şiddet yoluyla baskı altına almak ve sokağın sesine kulak veren solu şeytanlaştırmak oluyor. Genç ve göçmenler arasında her geçen gün zemin kazanan Boyun Eğmeyen Fransa (LFI) gibi sol hareketlerin “manipülasyon” ile suçlanması, egemenlerin taban hareketinin siyasallaşmasından duyduğu korkuyu yansıtıyor.

… Haberin devamı aşağıdaki özgün kaynağında.